Onze hackathon recap: code, pizza en muziekbingo.

Handleidingen die zichzelf schrijven.

Documentatie maken staat op vrijwel iedere to-dolijst en vrijwel niemand kijkt ernaar uit. Je loopt door een applicatie, legt elke stap vast, maakt de bijbehorende screenshots, en tegen de tijd dat alles op papier staat is de software alweer aangepast. Eén team besloot die klus bij de wortel aan te pakken.

Wat er ontstond? Een oplossing die op basis van een bestaand project zelf de gebruikersdocumentatie opbouwt: heldere uitleg, bijpassende schermafbeeldingen en zelfs interactieve rondleidingen door de applicatie. Ze beproefden het op meerdere omgevingen, eerst klein, daarna wat groter. Tegen het einde van de middag stond er iets dat dicht tegen inzetbaar aan zit. De eerste versie klopte grotendeels al en vroeg alleen nog om wat finetuning, waar het eerder uren typwerk was. Dat soort tijdwinst merk je pas echt als je de handleiding niet meer zelf hoeft te schrijven.

Feedback die vastzit op de juiste plek.

We leveren ontwerpen steeds vaker op als interactief prototype in plaats van als statisch beeld in Figma. Dat werkt prettig, maar er was nog geen goede manier om er gerichte feedback op te geven. Een opmerking als "deze knop mag anders" is lastig te plaatsen als niet meteen duidelijk is welke knop, op welk scherm. Dit team bouwde een tool die dat oplost door elke opmerking te koppelen aan het element waar 'ie over gaat. De opdrachtgever plaatst zijn feedback rechtstreeks op het prototype, het team ziet alles gebundeld terug, en van daaruit gaat het zo de revisie in. Aan het einde van de dag werkte die hele lijn van begin tot eind: van een prototype klaarzetten tot reacties verzamelen en verwerken.

Een assistent die meedraait in het team.

Denk aan een collega in je team kanaal die altijd weet wanneer iedereen tijd heeft, nooit vergeet iets in te plannen en netjes navraagt wat hij nog mist. Dat was het uitgangspunt van dit project: een AI-assistent die lokaal draait en gewoon meedoet in het team. De assistent kreeg toegang tot agenda en documenten en kon daar concrete dingen mee. Een geschikt moment zoeken, een afspraak vastleggen, een document opstellen. Ontbrak er iets, zoals een achternaam of een adres, dan vroeg hij daar zelf om in het kanaal. Bij acties richting externe contacten hield hij extra de hand op de knip, met een duidelijke bevestiging voordat er iets werd verstuurd. Een eerlijke verkenning, waarin het team vooral helder kreeg waar zo'n opzet echt iets toevoegt en waar het weinig verschil maakt.

Een plattegrond voor de codebase.

Zet je een AI-agent aan het werk in een omvangrijke codebase, dan overkomt hem hetzelfde als een nieuwe collega: hij mist het overzicht. Gevolg is dat hij gaat gissen of stukken laat liggen. Dit team onderzocht of een soort plattegrond van de code daarbij helpt, en zette dat in op meerdere lopende projecten.

De uitkomst was nuchter en juist daardoor waardevol. Voor het schrijven van code zelf leverde het geen grote versnelling op. Maar zodra het ging om het doorgronden van een groot geheel, om nagaan waar iets overal wordt gebruikt en om het herstructureren van code, was de winst goed zichtbaar. De agent had sneller het totaalbeeld te pakken en sloeg minder vaak de plank mis. De les: sterk voor analyse en uitzoekwerk, en een prima vertrekpunt om verder op te bouwen.

Oude MacBooks met een tweede leven.

Ze liggen in bijna elke kast: laptops die uit de dagelijkse roulatie zijn, maar te goed om af te schrijven. Dit team gaf een aantal oude MacBooks een nieuwe rol als extra capaciteit voor het testen en uitrollen van software. Aan het einde van de dag draaide een volledige build van een bestaand project foutloos, inclusief alle tests. De nuchtere conclusie: als aanvulling is dit echt de moeite waard, want je benut hardware die er toch al staat. Als vervanging van de vertrouwde infrastructuur niet, daarvoor kost zo'n opstelling te veel onderhoud. En dat is precies waarvoor je een hackathon inzet: niet alleen zien wat werkt, maar ook eerlijk vaststellen waar de grens loopt.